Woman: Όταν αγαπάς, αγαπάς! Δεν υπάρχει “αλλά”.

woman

Woman: Όταν αγαπάς, αγαπάς! Δεν υπάρχει “αλλά”

Κυριακή πρωϊ αποφασίζω να πάρω laptop, ipad, τηλέφωνα, χαρτιά και να πάω να εργαστώ σε ένα ωραίο καφέ της Αθήνας. Από τα αγαπημένα μου στέκια, με αναπαυτικές καρέκλες, χωρίς δυνατή μουσική και υπέροχο cappuccino. Διότι ως γνωστόν δεν ξεκινάω καμία δουλειά χωρίς καφέ!!

mother child

 

Βρίσκομαι σε υπέροχη διάθεση και μου αρέσει που τριγύρω μου ακούγονται συζητήσεις γύρω από θέατρο, τέχνη, events, φιλοσοφία, ιστορία.  Χαμηλόφωνα και με τον κατάλληλο τόνο, εκείνον που δεν σε ενοχλεί. Υπέροχα! Ξεκινάω να γράφω. Την προσοχή μου τραβάει μία παρέα με 4 μαμάδες που μιλάνε πιο δυνατά από τους υπόλοιπους και άθελά μου τους ακούω. Συζητάνε για τα παιδιά τους κορίτσια και αγόρια που εκείνη την ώρα κάπου εκεί κοντά δίνανε εξετάσεις γλωσσομάθειας. Χαμογελάω, σκέφτομαι με πόση αγάπη και πόση υπερηφάνεια θα μιλάνε για ώρες για τα παιδιά τους. Και χαίρομαι. Γιατί είναι ευλογία να έχεις παιδιά. Και συνεχίζω να γράφω το άρθρο μου.  Όμως το χαμόγελό μου εξαφανίζεται!

 

mother children

 

 

Όση ώρα καθόντουσαν εκεί και οι τέσσερις μαμάδες εκθίαζαν τα “ελαττώματα” των παιδιών τους. Δεν συγυρίζει τα πράγματά του, δεν πήρε καλό βαθμό, δεν ντύνεται καλά, δεν διαβάζει αρκετά, είναι έτσι, είναι αλλιώς. Επί πόση ώρα άραγε μπορεί κάποιος γονιός να απαριθμεί τα “ελαττώματα” του έφηβου παιδιού του;

Θυμάμαι άλλες συζητήσεις μαμάδων μικρών παιδιών που επί ώρες μιλάγανε για τα κατορθώματά τους: λέει την προπαίδεια του 2 πολύ γρήγορα, ζωγραφίζει τέλεια, διαβάζει τα πάντα, προσέχει, τρώει φρούτα, είναι ευγενικό. Τι ακριβώς μεσολαβεί σε αυτά τα χρόνια;

mother children

 

Από τον πλήρη θαυμασμό όταν το παιδί κάνει ό,τι του λέμε, καταλήγουμε στον ολοκληρωτικό αρνητισμό κατά την διάρκεια της δύσκολης περιόδου της εφηβείας. Τότε που οι υποχρεώσεις πνίγουν τον έφηβο και η ανάγκη του για αγάπη και αποδοχή φτάνει στα ύψη για να αντιμετωπίσει την κοινωνία. Όταν ψάχνει να βρει την ταυτότητά του, όταν αισθάνεται ότι το μέλλον του εξαρτάται από το πώς θα αποδώσει σε μία εξέταση, όταν δεν ξέρει τι πρέπει να κάνει για να γίνει αποδεκτός. Τότε σίγουρα το τελευταίο που τον απασχολεί είναι να διπλώσει σωστά το μπλουζάκι. Και εκεί επάνω στα ξεσπάσματά του δεν βοηθάει να του πούμε “τα’θελες και τα’παθες”. Κατανόηση χρειάζεται και αποδοχή. Να φανούμε πιο δυνατοί των περιστάσεων και να μην μπορεί καμία συμπεριφορά να κλονίσει τα μητρικά μας αισθήματα.

Αν πρέπει κάτι να πούμε αυτό είναι : σ’αγαπώ, σ’αγαπώ χωρίς όρους, χωρίς “αλλά”, απλά σ’αγαπώ.

Πολλά φιλιά από μένα,

Christine

Διαβάστε επίσης : Η ΚΟΡΗ ΜΑΣ ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΜΑΣ : PINK WEDNESDAY WORKING WOMAN