Thoughts… Feelings… in a barbie world

woman

 

Barbie world?

Μεγάλωσα σε ένα σπίτι με πολλή αγάπη και πάντα υπήρχε δίπλα μου κάποιος να με ακούσει. ΝΑ ΜΕ ΑΚΟΥΣΕΙ !!! Τι σημαντικό αγαθό. Κάποιος να σε ακούει χωρίς απαραίτητα να εκφέρει γνώμη, να σε ακούει όμως με τα αυτιά του και με τα μάτια του. Αξία ανεκτίμητη.

Πολλές φορές ζήτησα την γνώμη τους, πάντα μου την έδιναν, λίγες την ακολουθούσα φυσικά. Όμως πάντα την άκουγα και όποτε την ακολουθούσα δεν το μετάνιωνα. Και όταν όμως δεν την ακολουθούσα, πάλι δεν μετάνιωνα γιατί αισθανόμουν ακόμα πιο δυνατή αφού μπορούσα να αντιμετωπίσω την ζωή με έναν διαφορετικό τρόπο από αυτόν που πρόσταζαν τα πρότυπα. Όμως βρισκόντουσαν  πάντα εκεί για να με ακούσουν.

Thoughts… Feelings… in a barbie world

Κάπως έτσι μπήκε στη ζωή μου και η Barbie. Δεν την ζήτησα εγώ. Δεν πρόλαβα. Μια μέρα μου έδωσαν ένα κουτί με την ξανθιά Barbie δασκάλα και μία τσάντα που περιείχε τα βιβλία της, τα ρούχα της, παπούτσια, τσάντες και άλλα αξεσουάρ. Σε λίγο άρχισαν να καταφθάνουν κουτιά με το αυτοκίνητο της Barbie, το τροχόσπιτο της Barbie, το αεροπλάνο, το σπίτι, την ντουλάπα, το ατελιέ. Συγχρόνως έφταναν και οι φίλες της. Όλες ίδιες και απαράλλαχτες. Ίσως το χρώμα των μαλλιών λίγο να άλλαζε όμως το σώμα ολόιδιο.  Αυτό που με συγκλόνιζε επίσης ήταν ότι για το κάθε φορεματάκι υπήρχε η συγκεκριμένη τσάντα, τα κατάλληλα παπούτσια, το ασορτί καπέλο. Και φυσικά η Barbie είχε πάντα ένα επάγγελμα με υψηλό status: η barbie γιατρός, νοσοκόμα κτλ.

Δεν άργησα να υποψιαστώ ότι κάτι δεν πήγαινε καλά. Γιατί η Barbie είχε περισσότερα παπούτσια από μένα;

Γιατί εγώ φορούσα κάθε μέρα τα ίδια αθλητικά που με βολεύανε ; Και κυρίως γιατί το δικό μου σώμα άλλαζε και ψήλωνε συνεχώς ;

Στην πρώτη μου επανάσταση, σε μια προσπάθεια να βρω διαφορετικά ρούχα για την Barbie που να μοιάζουν με τα δικά μου απογοητεύτηκα διότι δεν υπήρχε τίποτα ανάλογο. Όλα τα ρούχα της ακολουθούσαν μία άψογη γραμμή οπότε αποφάσισα να τα φτιάχνω μόνη μου. Και έτσι έμαθα να κόβω, να διαλέγω, να συνδυάζω, να επιλέγω κάτι βολικό, να επιλέγω το διαφορετικό. Και μου άρεσε πολύ.

Η δεύτερη επανάσταση ήρθε όταν συνειδητοποίησα ότι έφτιαχνα ρούχα στο ίδιο μέγεθος. Όλες μου οι Barbie κούκλες ήταν ίδιες. Same size. Και όλες ψηλές και ξανθιές. Και αδύνατες γαλανομάτες. Στην αγορά δεν υπήρχε τίποτα διαφορετικό. Και απορούσα. Το μελαχρινό κοριτσάκι η Λιν  που είχα γνωρίσει στις διακοπές μου στο νησί έπαιζε και αυτή με την ίδια ξανθιά κούκλα;

Και η τρίτη επανάσταση ήταν η σημαντικότερη. Η ξαδέρφη μου δεν ήθελε ποτέ να παίξει μαζί μου με τις Barbie. Και η μαμά της όλο της έλεγε : «Σταμάτα να τρως γιατί δεν θα μπορείς να βάλεις τα ωραία φορέματα της Barbie»….

Τρεις πολύτιμες στιγμές συνειδητοποίησης στη ζωή μου. Τρεις στιγμές που με οδήγησαν να δω ότι υπάρχει και άλλος κόσμος, ότι υπάρχει και άλλη ευτυχία και ότι η δημιουργικότητα κρύβεται έξω από τον κόσμο της Barbie.

Ακόμα έχω εκείνη την πρώτη Barbie που την ντύνω με τα ρούχα που φτιάχνω εγώ. Συνεχίζω να έχω φίλη την Λιν και πηγαίνουμε μαζί για ψώνια και πάντα διαλέγουμε διαφορετικά ρούχα. Ακόμα η ξαδέρφη μου φοράει μεγαλύτερο νούμερο από το XΧXS όμως είναι πανέμορφη και με καθόλου κόμπλεξ.

Πολλά φιλιά από μένα,

Christine